Afgelopen zaterdag bevond ik mij even op Indonesisch grondgebied. Op uitnodiging van stichting Mijn Roots vertelde ik tijdens een bijeenkomst* op de Indonesische ambassade over de bijzondere boekjes die Woorden Geven maakt. Met een boekje over een bijzondere levensgebeurtenis heb je een tastbare herinnering in handen, voor nu en voor later. Ik vertelde over kleine en grote verhalen. Over de herinneringen die Jeffry Verdult mij vertelde tijdens de gesprekken voor zijn rootsverhaal.

Maar bovenal vond ik het bijzonder om de verbindende sfeer die heerste onder de geadopteerden te mogen ervaren. Ontmoetingen, verhalen vertellen, ervaringen delen; simpelweg samenzijn. Met daarbij veel Indonesische cultuur. De muzikale elementen raakten mij het meest. Intense ontroering bij de vertolking van het liedje Nina Bobo. Kostelijk vermaak bij het karaokeoptreden van de ambassadeur.

Nina Bobo
Wendy Maria Dekker en Sander Metz vertolkten dit slaapliedje. Al bij de eerste intieme klanken werd de grote zaal in mijn beleving teruggebracht tot een babykamer. Met mijn ogen dicht zag ik een moeder voor me die dit lied zachtjes zingt boven het wiegje van haar baby. Dat ik de betekenis van de woorden niet kende, maakte voor mijn gevoel niet uit. Eenmaal thuis was ik toch nieuwsgierig naar de vertaling van dit liedje:

Nina bobo oh nina bobo
kalau tidak bobo digigit nyamuk.
Marilah bobo oh nona manis,
kalau tidak bobo digigit nyamuk.

Slaap meisje, oh slaap, meisje
als je niet gaat slapen, zul je door een mug gestoken worden.
Laten we gaan slapen, oh lief meisje,
als je niet gaat slapen, zul je door een mug gestoken worden.

(Bron: Wikipedia)

Slaapliedjes hebben dus ook een cultureel element. In een Nederlands slaapliedje zingen we over een schaap met witte voetjes, in Nina Bobo wordt gezongen over een mug.

Karaoke
Na het intieme optreden van Wendy en Sander wilde ambassadeur I Gusti Agung Wesaka Puja aan hen zijn dankbaarheid uitspreken en ook iets teruggeven aan alle aanwezigen. Op de beamer werd de video al klaargezet. De Indonesische woorden verschenen vervolgens onder in het scherm, de ambassadeur pakte de microfoon en gaf een fantastisch karaokeoptreden weg. Qua beleving belandde ik nu van de babykamer in een Indonesische feestzaal.  Vrolijke noten vulden de ruimte en het publiek werd steeds enthousiaster. Selfies met de zingende ambassadeur werden moeiteloos gemaakt. Een dag vol mooie indrukken werd afgesloten met een groepsfoto.

*De bijeenkomst werd georganiseerd door stichting Mijn Roots en Indonesian Adoptees Worldwide en werd bezocht door geadopteerden uit Indonesië.