Mijn zoon logeert drie nachtjes bij opa en oma. Niet voor de eerste keer. Toch krijg ik voor de eerste keer te maken met intense heimwee. Ik mis mijn dreumes en voel me ontheemd. Blijkbaar is het al aan mijn gezicht af te lezen, nog voor ik het zelf in de gaten heb.

Machinaal
’s Ochtends word ik wakker met een zowel zwaar als leeg gevoel. Heel dubbel. Fysiek functioneer ik uitstekend, toch lijkt het alsof één van mijn vitale organen ontbreekt. Ik ren mijn wekelijkse rondje in het bos. Ik douche, eet, lach, rijd auto en loop in de stad; het gebeurt allemaal een beetje machinaal. Als ik een foto krijg van mijn lachende deugniet, voel ik me lichter en ben ik blij blij blij!

Ademhaling
Ineens heb ik zeeën van tijd en daar kan ik zeker van genieten. Ik schrijf, lees en roefel een beetje rond in huis en tuin. ’s Avonds in bed komt het onbestemde gevoel weer in alle hevigheid terug. Ik adem hoog. Zo gek ook dat ik jouw ronkende ademhaling niet hoor als ik op de overloop sta. Een leeg bed in jouw kamer. In dit huis hoor ik toch te slapen met twee meneren. Nu is er maar eentje in dromenland hier. Wel bijzonder dat jij nu in mijn oude bed slaapt.

Musicus in de dop
Beneden drink ik een kop thee en staart jouw speelgoed me aan. In de hoek staat jouw nieuwste aanwinst; deze grappige ukelele. Ook al ben je nog te klein om erop te spelen, je geniet ervan de snaren onbesuisd aan te raken en begrijpt dat dit jouw variant is van het muziekinstrument van je vader. De toetsen van de piano worden ook dagelijks fanatiek door jou aangeslagen.

Kikker’s grappige ogen op de ukelele brengen een aangename verlichting in de zwaarte van mijn gedachten. Overmorgen slaapt mijn zoon weer lekker thuis!